Оқу сауаттылығы · ҰБТ сұрағы №14028
Әжем жыл сайын күзде үйдің алдындағы алма ағашының түбін қазып, тамырына көң мен қара топырақ араластырып салатын. Бала кезімде мұның не қажеті бар деп таңғалатынмын: ағаш қартайған, жемісі ұсақ әрі қышқыл еді. Әжем сөзге келмей, бір сәт қолындағы күрекке сүйеніп тұрып, былай дейтін: «Ағаш жемісі үшін ғана емес, көлеңкесі үшін де күтіледі». Одан әрі түсіндірмейтін. Көктемде ағаш гүлдегенде, жиналған көршілер оның түбіне отырып шай ішетін; әжем бәрінен соңғы болып, үнсіз ғана күліп отыратын.
Биыл ауылға қайтып келдім. Әжем жоқ, үйдің іргесі ойылып, қақпа қисайып кетіпті. Ауыл тым тыныш еді, тек бұтақтардың арасынан желдің сыбдыры естіліп тұрды. Ескі орындық та орнында тұр екен. Тек алма ағашы тұр екен: бұтақтары төмен иіліп, көлеңкесі ауланың жартысын жауып тұр. Мен сол көлеңкеге отырдым да, ескі шелекті, тозған күректі көрдім. Қолым өзінен-өзі күрекке барды. Түптегі топырақты қаза бастағанымда, қақпа жанында ойнап жүрген көрші баласы қасыма келді. «Аға, мұның не қажеті бар? Жемісі қышқыл ғой», — деді ол. Мен күліп жібердім де, күректі оған ұсындым.
Әңгімешінің көрші баланың сұрағына күліп жіберіп, күректі оған ұсынуы нені аңғартады?
Дұрыс жауабы мен түсіндірмесі
Жауабы: Өз бала кезіндегі күмәнін еске алып, жауапты сөзбен емес, істі табыстау арқылы бергенін
Бала кезінде әңгімешінің өзі де дәл осылай таңғалған, ал әжесі түсіндірместен, істі жалғастыра берген. Енді ол да сөзбен жауап бермей, күректі балаға табыстайды, яғни әжесінің тәрбие тәсілін қайталайды.